تفسير : آفرينش انسان به مناسبت آيات گذشته كه قسمتهايى از آفرينش خداوند و نظام هستى را بيان مىكرد ، در اين آيات به شاهكار بزرگ خلقت يعنى آفرينش انسان پرداخته و طى آيات متعدد و پرمحتوايى بسيارى از جزئيات اين آفرينش را بازگو مىكند كه ما در اينجا نخست به تفسير اجمالى آيات ميپردازيم ، سپس نكات مهم را مورد بحث جداگانه اى قرار مىدهيم . نخست مىفرمايد : « ما انسان را از » صلصال « ( خاك خشكيده اى كه به هنگام برخورد با چيزى صدا مىكند ) كه از » حمإ مسنون « ( گل تيره رنگ و متغير و بدبو ) گرفته شده بود آفريديم » ( * ( وَلَقَدْ خَلَقْنَا الإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ ) * ) . « و طايفه » جان « را پيش از آن از آتش گرم و سوزان آفريديم » ( * ( وَالْجَانَّ خَلَقْناه مِنْ قَبْلُ مِنْ نارِ السَّمُومِ ) * ) . « سموم » در لغت به معنى باد سوزانى است كه گويى در تمام روزنه‌هاى پوست بدن انسان نفوذ مىكند زيرا عرب به سوراخهاى بسيار ريز پوست بدن ، مسام ، مىگويد و سموم نيز به همين مناسبت بر چنين بادى اطلاق مىشود و ماده سم نيز از همان است چرا كه در بدن نفوذ كرده و انسان را مىكشد يا بيمار ميسازد . مجددا به آفرينش انسان باز مىگردد و گفتگوى خداوند را با فرشتگان كه قبل از آفرينش انسان روى داد ، چنين بيان مىكند : « به خاطر بياور هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان فرمود : من بشر